Een hoog, oud en smal huis staat ingebouwd in een donkere steeg, midden in de Amsterdamse binnenstad. Beneden een hoge bedrijfsruimte, boven drie minimale etage's en een gemeenschappelijke zolder. Renovatie in de ruimste zin: binnen de gevels van dit (deels 17e eeuwse) pand ontstaat een moderne woning, met een glazen kap die een horizon biedt over het dakenlandschap van de stad.

De twee grootste beperkingen van het pand: de geringe lichtinval en de beperkte afmetingen worden met de benadering van het pand als één geheel en een doordachte indeling zoveel mogelijk opgeheven. In de bedrijfsruimte wordt een tussenverdieping aangebracht, waarmee het entreegebied naar de woning wordt gevormd. De relatief donkere eerste etage is het slaapgedeelte. De tweede etage, met eetkeuken, vormt het hart van de woning. Door de vide staat het in open verbinding met de andere verdiepingen en benadrukt daarmee de eenheid van de woning. Deze eenheid over de verdiepingen heen wordt gesymboliseerd door de ronde vrijstaande schoorsteen die hoog en laag met elkaar verbindt.

De uitwaaierende halve spiltrap verbindt de etage's zodat er op de overloop op de tweede etage een rustpunt ontstaat. Vandaaruit naar de derde verdieping draait de trap de andere kant uit. Zo wordt de tweede etage ook fysiek de spil van het geheel.

De dakspanten vormen aanknopingspunten voor werktafels en een slaapplaats, pal onder het dak. De zolder steekt net boven de buurt uit: aan de achterkant een slaapplaats, aan de voorkant een glazen plantenkas met ver zicht over het dakenlandschap. Het licht wordt aan alle kanten de woning binnengelaten: via het glazendak, door vides, de trapgaten, en gewoon door de ramen, voor, achter en opzij. Met de open verbindingen en vides zijn de etage's ruimtelijk en met elkaar in contact.